معصيت خوددارى كند ، بر او واجب است از مقدمات آن كه يكى معاشرت با همگان است ، بپرهيزد . و نيز در برخورد زياد با مردم ، انسان در جاذبهء خودنمايى قرارمىگيرد و به آنجا مىرسد كه علاقه دارد مردم او را در عبادات و طاعات و خيرات ببينند و دائم از او تعريف كرده و نيكى حال و عبادت و عملش را براى ديگران تعريف كنند . و از طرفى در معاشرت و مخالطت زياد ، خطر اثرگيرى از معاصى به خصوص معاصى لذت‌آور ، اعم از موارد مالى يا شهوانى براى وجود انسان هست و براى محفوظ ماندن از اين خطرات ، چاره‌اى جز به خلوت بردن خويش از بسيارى از مردم و به خلوت بردن دل از غير حق ، در باطن وجود نيست . به خاطر اينهمه مقدمات سودبخش است كه حضرت صادق عليه السلام مىفرمايد :